bazen bana öyle geliyor ki, beynim kuruyor

2011-09-28T20:40:00.000-07:00

4 sene okuduğum sınıfta tanıyıp selamlaştığım insan sayısı zaten 4. bunlardan biri de beni kına gecesine çağırmış. ben bi garip oldum. dedim zaten kaç kişi tanıyorum okuldan. o kadar çağırmış, gideyim bari düğününe dedim. sonra düğün çok masraflı olur, param yok, işim yok. ben kınaya gideyim. hem onu düşünüyorum hem de para harcamak istemiyorum gibi yaparım dedim.

elimde kalan o 4 kişiyi kaybetmek istemiyorum. çünkü sokakta bi yerde karşılaşınca çok güzel oluyor. bunun hastasıyım işte.

3sene okuduğum liseden aklımda kalan insan sayısı 6 falandır. yani saymadım şimdi de, 10 kesinlikle değil. zaten hafızam bok gibi. hatırlamıyorum insanları. hiç.

geçen annemlerin yanına gittiğimde biri geldi, baktı böyle. aa lise arkadaşım. bi de o zamanlarda sevdiğim bi eleman. "ben seni tanıyorum." diyebildim. yani zaten olayın ana fikri o. onu tanıyorum. benim için önem arz eden kısmı da bu. onu tanıyor oluşum. tabi beni hatırlıyor oluşunun önemi de ayrı.

tabi bende sosyal hayat pratiği olmayınca tabi diyalog ilerletemedim bir süre. sonra ona "karşılaştığımıza çok sevindim, gerçi belli edemedim falan ama..." dedim. son kısımlar biraz ağzımın içinde yuvarlandı gibi oldu. yani umarım gerçekten de yuvarlanmıştır.

onu görüşüme sevindiğimi belli edemediğim için hayıflanmam ve bunu ona belirtmem... ahahah belli edemedim ne ya? ama gerçekten sevindim. hatta anneme "bak bu lütfü, benim liseden arkadaşım." diye tanıştırdım mal bulmuş mağribi gibi. içerik analizi gibi bir ders almış olsaydım, belki mal bulmuş mağribi lafındaki olması muhtemel ırkçı tutumu hemen yakalayabilir ve daha net anlayabilirdim.

2011-09-28T20:09:00.000-07:00

Eski blogumda yer alan yazıları buldum. Garip bir şey böyle eskileri karıştırmak. Ne çok olay varmış eskilerde. Uzun bir süredir sıkılmak var, anlatılacak da bişey yok. Sıkıcı ve nereden baksan zorlama koşturmalar var şimdi. O yüzden tam durum ne anlayamıyorum.

Baya güzelmiş eskiden ama. Zaten olaylar olaylar aman danrım. Her gün ihtiras, her gün entrika... Hayır tam öyle değilmiş aslında; ama biraz öyleymiş de...

Ukulele almıştım ben, ama çalamıyorum hala. Evde iki gitar çalıcı var. İkisinin de kendine göre bir müzik geçmişleri var. Ama ben ukulele çalamıyorum. Şarkıda yer alan tüm akorlara basabilmek; ama o akorları birleştirip şarkı yapamamak ne garip.

Bi de Emrah'ın yanında da hiç çalasım yok. Nedense utanıyorum ondan. Ben tuhaf sesler çıkarırken ukuleleden, o yanımda olmasın istiyorum. Ama aynı evin içinde gidecek yer de yok. Bilemiyorum nasıl çözelim o işi?

Üzerine uğraşmayı da kendime yediremiyor muyum ne, anlamadım. Emrah diyor ki, "Öyle hemen olmaz, sürekli çalışman gerek. Yapamıyorum deme" falan diyor. O öyle dedikçe iyice utanıyorum, iyice gıcık oluyorum. Nasıl olmaz ya, oysa benim onu elime alıp, şöyle bi çevirip, iki tıngırdatıp sonra da baya beirut'tan postcard from italy falan çalıyor olmam gerekirdi. Çünkü Emrah tam olarak böyle yaptı. Benim de kafamda kurduğum tam olarak da bu.

Hep söylediğim gibi, çok güzel adamlar çok güzel kadınlarla, çok güzel olması kuvvetle muhtemel bir gemiye binip gitmişler. Hazzo Pulo kan ağlıyor.

Hazzo Pulo iyice garip bi yer oldu çıktı. Küçük bir avluda üç farklı işletme. Kucak kucağa oturan ve bunu olgunlukla karşılayan yığınla insan ve sıfır güzel adam. Bu gün güzel adam hiç bir yerde yoktu. Niye ki?

Ayrıca beğendiğim erkeklere "Burak Sergen'in İstanbul Kanatlarımın Altında'daki Haliyle" (tamlama bu) güreş tutturma hayalim varmış. Bu da iyice su yüzüne çıktı. İyice saçma biri oldum çıktım. Arkadaşlarım doğuruyor, niye ki?

Emrah baya beğendiğim bir erkek fakat.

2011-04-20T15:46:00.000-07:00

Bir insanın hayata nereden nasıl başladığıyla, nerede nasıl sürdürdüğü arasındaki fark herkes için çok alt üst edici olabiliyor.

2011-03-21T16:16:00.000-07:00

emrah'ı anlatabilecek kadar çok kelime bilseydim keşke.

insanlara neler oluyor?

2011-02-17T13:03:00.000-08:00

Böyle temennilerde bulunacak kadar kafayı yemek... Feysbuku bir açtım. Bir de ne göreyim?

2011-02-17T00:29:00.000-08:00

Çok sevdiğim insanlar üzülmüşler aşağıdaki yazıya. Paylaşılamamış sevgim. "Ceren" yazısını görünce çok üzüldüm diyeni var ki hikayesi çok komik. Sonuç olarak çok fazla sevdiğim insan sayısı çok fazla. Yazıdaki şahıs, çok özlenen kontenjanından böyle özel bir ilgi görüyor :) Fakat ben yine de özlemek taraftarı değilim.

Bu hayal, gücünü kamçılar

2011-02-16T02:08:00.000-08:00

Böyle olacağı gerçekten aklıma gelmezdi. Böyle sinsi ve pis bir plana kurban gideceğimi bilemezdim. Fakat oluyor. Neler olmuyor ki ciğerparem şu hayatta.

Geçkin ergen zihin Cezmi Ersöz'ü en çok şimdi anlamak istiyorum. En çok seni özlüyorum, o yüzden açık ara en sevdiğim insan senmişsin gibi geliyor. Bence sen de bu sırrı çözdün. Tüm yaptıkların bu yüzden. Kurban gittiğim sinsi plan bu. Kendini çok özleterek, hayatımda ennnn sevdiğim insan olmak. İnsanlardan biri demiyorum bak. Direkt en sevdiğim tek insan. Benim anam var babam var, kardeşim, sevgilim, çok kıyak bir sürü arkadaşım var olum. Onlardan çalıyorum lan senin yüzünden.

Oysa en içli aşk mektuplarının cevabını sana veresim vardı. Bence çirkinleşmenin yeri zamanı değil.

İncirli durağından bindiğim minibüsten nerede ineceğimi bir hatırlasam, çektiğim tüm şu acıya kendi ellerimle son vereceğim.

O yüzden seni ilk gördüğüm yerde yine çok sinirlenip sürekli sana sataşacağım. Napiim, ilkokulda aşık olunan kızın saçı çekilirdi. Öyle kodladım kafama ben sevmeyi falan. Hoşlanıyorsam saç çekerim, iyice aşıksam saçından tutup yerlerde sürüklerim, duruma göre belki tekmelerim de.

Sanırım sana aşık oldum Ceren, sevgilime bile böyle laflar etmedim lan ben. Adi!

2011-02-02T07:31:00.001-08:00

bu gün mezun oldum. okul, bir dönemlik uzatmanın ardından son buldu. pazartesi de işbaşı. bu gün sünnet, yarın deniz oldu.

yani şimdi mezun oldum.

okul bitti. ya bari bir süre işsiz gezeydim, aylaklık edeydim.

allaam gerçekten mutsuzdum. bitmese iyiydi.

ben kezban paris'te. nasılım?

2011-01-26T11:43:00.001-08:00

Dünyada milyarlarca insan varsa, dünyada bu güne kadar yaşanmış utanç sayısı en az milyarkare diyebiliriz en kaba hesapla.

Peki şimdi büyük soru geliyor. Kaç kişi kendini kendi elleriyle rezil etmeyi başarmıştır? Hem de defalarca. Yani bir kere, iki kere falan değil. her seferinde diyorum. Düşün şimdi bir yerde birilerine rezil olduğunu ve utandığını düşün. Ne gibi durumlarda rezil olunabilir? Ya doğal nedenlerden ya birilerinin bok yemesinden olur. Çoğunlukla bu iki koşul altında gerçekleşir rezil olma durumu. Oysa bir de kişinin kendi başına bok yemesi vardır. Fakat genelde aklı başında olduğunu varsaydığımız insanlar, kendi bok yemeleri sonucu doğan bir rezillik yaşamazlar. Rezilliklerini böylesi yaşayan olduğunda biz ona mal diyoruz. (en net tabiriyle)

Kendimi, kendi ellerimle rezil etmeyi başardığım vaka sayısı yedimilyon falan.

Ben Kezban Paris'te, nasılım? Malım!

Lanet ortaokulda başlamıştı. (ki bu hikayeyi sadece arkadaşlığımı pekiştirmeyi istediğim insanlara anlatırım. Zira bu anıyı anlatmak için karşımdaki kişiyle belli oranda yüzgöz olmuş bir ilişki kurmuş olmalıyım.)

Lise yıllarımda sürekli kitlediğim bakkal var bir de. Kendisiyle hiçbir zaman tam bir diyalog kuramadık. Aramızda monologtan öte bişey olmadığından, aramızda bişey olduğunu da söyleyemeyeceğim. Kendisine iyi bir dinleyici demek de pek doğru olmaz benim durumumda. Adamın yüzünde, dinleyende olması gereken ilgiden ziyade "şu an burda ne dönüyor bi anlasam" ifadesi hakimdi.

Kendi kendime konuşup, kendi kendime adamı yanlış anlayıp, kendi kendime durduk yere gülme krizi geçirip, kendi kendime durumu açıklayıp, kendi kendime sessizce çıkıp gittiğim ve bunları peşpeşe gerçekleştirdiğim anlar oldu o bakkalda. Tek taraflıydı bizimki anlayacağınız. (Adi herif, insan cevap vermese de en azından anlamsız da olsa ses çıkarırdı.) Yine de o amcadan alışveriş yapmayı sürdürdüm. Çünkü küçük esnaf aşkım bambaşka.

Çok az tanıdığım biri tarafından uzatılan ele, mal bulmuş mağribi gibi atlayıp sıkmamla, o elin aslında bana uzatılmadığını anlamam başlıklı başka bir anımda ise, çok az tanıdığım (bir saat kadar falan) biri tarafından uzatılan ele mal bulmuş mağribi gibi atlayıp sıkmışlığım ve elemanın kız arkadaşının yüzündeki dehşetten durumu hemen anlamışlığım var. Tokalaşmaya ne kadar açmışsam artık. (Bu arada mağribilerden özür dilerim. Deyimin kendisi böyle, yapcak bişey yok.)

Bu utanç anını, mekana birlikte gittiğim ve uzanan elin asıl sahibi arkadaşımın karnına kafamı gömmek gibi garip bir hamleyle atlatmaya çalışmışlığım da var.

Ya bunlar hiçbişey ifade etmiyor dimi okuyana. Ama gerçekten boktan anlar bunlar. Eğer hayatınızda bir kere bile kendinizi utandırmadıysanız ne demek istediğimi muhtemelen anlayamazsınız.

Geçenlerde de bir iett dolusu insana tek bir hareketimle dumur yaşattım. Bu uzun yazıda bahsi geçen insanların ortak ifadesi "şu an, buda neler oluyor gerçekten anlamıyorum"

Neyse işte, gerçek acılarla örülü dünyamdan bir kesit daha sayın okur.

2011-01-21T03:37:00.000-08:00

nerede bu kız? bloga birşey girmeyeli tam dört ay olmuş. bu dört ayda acaba başından neler geçmiş?

gerçekten çok çalkantılı ve fırtınalı bir dört ay yaşadığımı itiraf etmek zorundayım. dört ayın her günü bir holivud senaryosu gibiydi. herrr günü, içinden üç ciltlik kitap, sekizyüz bölümlük dizi ve yedincisi kabak tadı vermiş toplamda sekiz devam filmine sahip bir seri film doluluğunda yaşanmış dört aydan bahsediyorum.

şimdi, hayatı gerçekten monoton geçen siz zavallılara biraz kendi yaşadıklarımdan bahsedeyim de aklınız başınıza gelsin.

aylardan eylül falan olabilir. aa bak eylül acayip bir dönemdi gerçekten. ortalıkta ne menem olaylar dönüyor falan eylülde anladım. bi bakıma eylülde sırra erdim diyebilirim. eylül olaylarını anlatan bölümlerin adı illumination evet. pek detaylara girmeyeyim; ama o tarihler bir grup kızla (ben dahil iki kişinin oluşturduğu çılgın büyük kız grubu) "allah hepsinin cezasını versin, hepsi aynı bok" cümlesini saplantılı bir şekilde tekrar ettiğimiz dönemdi. tam da o günlerde "öyle bir geçer zaman ki" adlı dizinin başlaması acılarımızı perçinliyordu (ne diyorum ki acaba ben) yani demem o ki, eylülün allah belasını versin.

tam da o dönemlerde bir işe başladım. işte gerçek acı, dram, entrika, tutku ve kıskançlık, haset ve gıybet şimdi başlıyor.

bu bölümün adı da "allah kadınların cezasını versin" ya da "kadınla iş yapılmaz" olabilir.

çok şaibeli olayların döndüğü (!), garip ilişkiler yumağıyla örülü bir yerdi. bir kere bir sürü kadın vardı ve kadınlarla gerçekten iş yapılmazdı. şaibeli ilişkiler yumağı dediğim şeyse gerçekten şaibeliydi. pek o konulara girmeyeyim ama bilin ki, dünyayı yöneten gizli güç ne yahudiler ne de amerikalılardı. dünyayı yöneten gizli güç tam olarak da orasıydı. orada olduğum sürece bir çok şey öğrendim, bir çok tehlike atlattım. ayrıca kadın kaprisini, hırsını gerçekten öğrendiğim dönemdi. buradan da anlaşılıyor ki, kız arkadaşlarımın neredeyse hepsi aslında kadın falan değil.

öğrendiğim şeylerden en önemlisi, cinayetin ne kadar kolay işlenebilir ve ne kadar anlaşılır bir olay olduğunu farketmemdi. edindiğim gizli görev neticesinde sürekli metro kullanıyordum. özellikle metro taksim'e geldiğinde, kapılar açıldığında insanlar inmeden içeri girmeye çalışanlar cinayet konusundaki düşüncelerimin değişmesinde büyük rol sahibidirler.

buradan bu yazı vesilesiyle hepsine teşekkür ediyorum. hayatı anlamamda ve dünyaya bakıımda keskin değişimlere neden oldular. keşke gerçekten bir kaçını öldüremesem de en azından tekmeleyebilseydim.

iş hayatıyla gelen bu heyecanlı dönem taa aralık ayına kadar sürdü. bu arada eylül ayının getirdiği, şu an illumination diye adlandırdığım dönemin sancıları sürmekteydi. çünkü bilirsiniz, aydınlanmanın öncesinde büyük acılar yatar hell yeahh!

aralık ayının başlarında nihayet çok acayip işlerin döndüğü işimi bırakmaktaydım. hayatımda yeni bir dönem başlatıyordum.

bu dönemin adı da "döndüm bak, geldim şimdi bu günü aslında nasıl sabırla bekledimdi"dir.

bazı ciddi kararlar alınmalıydı artık. aydınlanma tam da bu dönemde başlamıştı. almam gereken çok ciddi kararların aslında çok zahmetli işler olduğunu farkedip, belirsiz bir süreliğine hepsini ertelemem gerektiğini anında anladım. bunları anlarken affedilmesi gereken bir kaç insan vardı, aradan onları da çıkardım bu vesileyle. eğer affetmezsem büyük bir zahmetin altına girecektim. sıkıntılı bir aksiyonun içine girmemenin en iyi yolu, durumu anlayıp kabullenerek devam etmektir canlarım.

bıraktığım yere muhteşem dönüşüm de bu vesileyle başlamış oldu.

aralık ve ocak ayları ise hayatımı konu edinen dizinin sekizyüz bölüm olmasına neden olan büyük bakışma ve sessizlik anlarından oluşuyor.

gerçekten dünyada altı milyar insanın yaşadıklarından farklı olan, akıllara durgunluk verici, nefes kesici hayatımın özeti budur amına koyiim.

2010-08-11T14:09:00.001-07:00

feleğin çemberinden geçmediğim doğrudur. devlerin aşkı yaşamadığım da. çok büyük acılar falan çekmedim. yanmadım. e derviş de değilmişim demek. derinliğim ortalama türk kadını diz hizasına ancak varır.

ancak şunu söylemeliyim ki, yeşilin en korkunç tonuyla boyanmış ve her birinde en az beş korkunç natürmort tablonun olduğu duvarlar ve turuncu koltuk takımlarının olduğu bir evde tam üç gün geçirdim. allah bazı kullarını böyle denermiş demek.

not: turuncu renge gönül vermiş budist rahipler kesinlikle delirmiş insan topluluğudur.
not: metaforla saadet olmaz.

Tüm yaşlı köpeklerin adı Sabri'dir

2010-06-30T16:25:00.000-07:00

Didem'in bahsettiği Taşkafa'nın ne olduğunu sanırım sonunda buldum. Bu gece buldum. Kişisel merakım bitmiş oldu. Bazı geceler evden çıkıp Kuledibi'ne yürüyüp Galata Meydanı'nda bir sigara içip geri dönerim eve. Kuleye bakmak falan, bunlar hoşuma giden şeyler.

Miskinlikte sınır tanımayan, yüzlerce yıldır yaşadığı belli olan ve adının Sabri olması gerektiğine inandığımız bir köpek var orda. Zaten sürekli orada. Son nefesini kullanarak havlıyor sanarsınız, havlaması hav havdan ziyade, sönük bir "vöööğğh" sesinde. Taşkafa oymuş meğer. 98'den beri de oradaymış. Bunu anlatan amcanın teorisine göre, kendisinden sonra Galata'nın en eskilerindenmiş. Amca da yedi milyon yıldır orada anladığım kadarıyla.

2010-06-30T16:24:00.001-07:00

Ceren'e müjde, eski yazdıklarım bir yerlerde duruyormuş meğer.

şaman inancının son temsilcileriyle aynı mahallede yaşamaktan gurur duyarım

2010-06-20T07:54:00.000-07:00

balkonun baktığı Gül Baba parkı, bu şamanizme direkt olarak gönül vermiş, ayinlerini ne yaptığını bilmeden yerine getirmekten sakınmayan bir grup çocuğun eline geçti.

yaşları 6-10 arası değişen bu çocuklar, güneşli günlerde paslı kaydıraklardan kayıp, zinciri el yordamıyla takılmış salıncaklarda sallanarak ve birbirlerinin pipilerini çekerek eğlenirken, bu gün ayin yaptılar. aniden bastıran yağmurla beraber, kendilerini çekiştirip tokatlayarak eve götürmeye çalışan bazı "ablaların" baltalayıcı hareketlerini ustalıkla bertaraf ederek törene başladılar.

rüzgarın çıkmasıyla birlikte önce bir ağacın dibine tünediler, yağmur hızlandıktan sonra sırayla alana çıkıp, kollarını iki yana açarak bir çocuk dönmeye başladı. diğerleriyse "en büyük allah bizim allah" diye bağırdı. tüm çocuklar sırayla bu işlemi gerçekleştirdi.

tören, hepsinin farklı tonlarda attıkları beş dakikalık çığlık bölümüyle tamamlandı.

2010-06-20T07:09:00.000-07:00

babaya siz diye hitap eden bir nesil gerçekten varmış. ben, ailemde hiç öyle birine rastlamadım.

kendime rastladığımı söyleyemem. insan, sadece sikko metinlerde veya şebnem ferah şarkı sözlerinde kendisine rastlar.

"bu gün kendime rastladım" (yeni kitabımın adı olsun, kezbaniclal aydın)

hah kendine rastlamak olayına geri dönelim. ailede ana babaya siz diyen birine hiç rastlamadığım gibi, yukarda anlattığım örnekten yola çıkarak kendime de rastlamamıştım. beş altı gibi tehlikeli bir yaş döneminde babama cemiyet içerisinde "siz" diye hitap etme fikrine nereden kapıldığımı, neye dayanarak böyle bir iş içine girdiğimi bu gün bile bilmiyorum. (az önce tuvalette aklıma geldi, "babama siz dediğim bir yaş dönemim vardı benim. dimi yeaa"diye)

eve görgü kumkuması bir milyon akrabalarımızdan birinin geldiği günler babama hep size diye hitap ettim. yürüttüğüm bu iki yüzlü politika etraftan az övgü toplamadı değil. birileri annemle babamı "çok terbiyeli bir çocuk" yetiştirdiği için tebrik ederken, annemle babam bu tebrikleri kabul ederken, temelde yatan terbiyesizliği sinsiliği görmüşler midir, bilmem.

ne biçim ana baba varsa artık, bir gün bile "siz ne demek? çarparım ağzına" dememişler. demiş de olabilirler, olayları çarpıtmak istemem.

bu gün bile o gizli terbiyesizliği sürdürmüyor değilim. bayılıyorum taksi şöförlerine,bakkala çakkala kendimi yarandırmayı. "aman ne cici kız, aman ne tatlı kız" desinler. küçük esnaf beni kalbine bastığı an, dünyalar benim oluyor. dindar bir bakkala, kandil günü "kandiliniz mübarek olsun" demiyor muyum, aklım o an gidiyor işte. bir güne bir gün anamın babamın kandilini kutlamak aklıma gelmezken, dindar bakkalınkini kutlayıp puanları toplayınca kendimi kaybediyorum.

özellikle küçük esnafın nabzına göre verdiğim şerbetler, ibnelik konusunda bana altın madalya kazandırabilir.

bu da böyle bir anım olsun.

2010-06-03T14:54:00.000-07:00

elbise giymenin en kötü tarafı, sandalyeye yapışan bacaklardır.

2010-05-23T16:52:00.000-07:00

komik bir akşam ve güzel. rakı, mangal, muhabbet...

antalyalı kamyon şöförlerinden kapanış konuşması:

"seni sevmek ibadetim, sevemem cenabetim."

"gökte yıldız olsam ilk sana kayardım."

ayrıca didem başbakan olsun, tüm oylar ona.

2010-05-16T13:36:00.000-07:00

topumuz niyette için hala düşündükçe heyecanlanan birileri var. yazar burda ceren ve mehtap'a mesaj vermek istemiş.

http://img158.imageshack.us/img158/8991/tripgj9.swf

2010-05-15T18:15:00.001-07:00

ben ne bileyim, eski blogdaki yazılarım nerede!

hocu o değil de enayinin, dangalağın allahıyım desem? üç aydır maaş almadan çalışıyorum. ondan önce de ekstra yaptığım hiç bir iş için para istemedim. yetmedi, kendi bilgisayarımı iş yapayım diye her sabah sırtımda taşıdım ve olan biten karşısında da "emaağn, başımın gözümün sadakası olsun, boşver" diyorum. eğer aranızda benim gibi ineği sağmanın haklı gururunu yaşamak isteyen gerçek patronlar varsa, sizin için de çalışırım. maaş sorun değil. nasılsa vermeyince istemiyorum da.

müstahak yani. haa hakaten sikerler, vermesin la, napiim. isteyecek halim yok ya (merhaba ben malım)

peki bu moda bloglarının sonu nereye varacak?

ya agatha christie? süper kadın.

nalburlar galeri olmasın

2010-04-16T02:43:00.000-07:00

yaklaşık bir senedir sik gibi bok gibi göt gibi kaka ve sümük gibi geçen kimi günlerin sonunda, evin dış kapısını açınca bana bir haller gelir. "çok seviyorum la burayı, allaaaam hakaten süper ha ne güzel evim" tadında cümleler sıralarım peşpeşe. sıralar sıralamaz da mutlu olurum hani.

balkona çıkıp, limonlu bahçede oturan tiplere bakar "allaaan salakları, biz burda limonatayı bedava içiyoruz lan" diye böbürlenirim saçma sapan. dışarı çıkasım gelmez. "gelin evde bedava içelim çayımızı neyim" diyerek sosyal hayattan bile soyutlarım kendimi, sevgimden.

fakat bazı korkularım yok değil. misal gün geçmiyor ki, bir tane nalbur galeriye dönüşmesin, acayip acayip dükkanlar açılmasın, harabeler yıkılıp korkunç zevksiz restoranlara dönüşmesin.

şimdi elim yüreğimde kontrat zamanını beklemeye başladım. kiraya hayvan gibi zam yapcaklar diye korkuyorum. eğer böyle bir şey olursa başta galerist ve studiorti olmak üzere hepinizi sikerim.

aklıma gelmişken söyleyeyim, haluk akakçe denen adam hepinizle dalga geçiyor oooolum.

ilişkiler üzerine ahkam kesiyorum, dikkat!

2010-04-12T14:07:00.000-07:00

Çişim gırtlağıma dayanmışken yazıyorum. Yazar tıkanmasına çok iyi geliyormuş, öyle duydum.

Şimdi arkadaş, demem o ki, ilişki denen şey böyle pamuk ipliği bir şey. Misal, aşağıdaki abi -ki allah'tan kendisi ölü- gelse, kazara bizim evdeki odalardan birini kiralasa, manitayla halim nice olur?

Tamam, göynümün sultanı benim adam, ama ya hormonlar?

Emrah bir dakka açıklayabilirim. Açıklıyorum da, dinle!

Şimdi şöyle bir şey. Bir Antonio Gades'in gençliği gelse evimize, arada açsa kollarını, harman dalı duruşu yapsa can dayanır mı?NAĞNY adamım, dayanmaz. Birbirimizi kandırmayalım. Aynı hareketi ben yapsam bir etkisi olmaz, ama bu benim dünyadaki en güzel kız olduğum gerçeğini değiştirmiyor. Böyle bakmalı olaya. sen yapsan şu hareketi olmaz, ama Antonio'm yapsa can gider. Ha sen gönlümün kralı mısın? Antonio ölü olduğuna göre EVET!

Bu gibi faktörlerden uzak durmalı insan ve hiç bir kadın memesini otobüse çarpmamalı.

Bunu sakın yapmayın, çok acıyor. Aa meme dedim, tüm ahlaklı okurlardan özür diliyorum ki sayıları beş. Beşini de tanıyorum hağ.

Not: Şaka yaptım sevdicek. En çok seni seviyorum lan. O burun tıkaçlarından almaya elim varmayacak kadar seviyorum. Çok fazla olum, iki gözüm önüme aksın.

2010-03-29T17:27:00.000-07:00

afili filintalar'a her gün girip sayım yapıyorum. fare vasıtasıyla okları tek tek yazarların üzerine tutuyorum. böyle, oku üstünde tuttuğum yazar, bir adım öne çıkıyor, sonra 'deli yoklaması'nı bitirip, huzur içinde işime gücüme dönüyorum. telaş arası okumaya kıyamıyorum. okursam, biter diye korkuyorum. bir de murat uyurkulak'a her defasında tav oluyorum. göbeği bile bir kandırmacalı duruyor. kanıveriyorum. tol'u okurken de kandırdıydı. kafama, karnıma taşlar atarken misal. kafama karnıma bin tane taş yedim, teşekkürler. karnıma gelenler çok acıdı fakat. ha, noldu sonra? bir sürü şeyler olmadı değil; ama kafam, karnım baya acıdı. havuçlarım kanıyor acısı değil bahsettiğim.

ne olacak bu zincirleme isim tamlamalarıyla olan sorunum. lanet olası pislik, tamlama!

onur ünlü'yü de sokakta görsem, liseli kızın platonik aşkını görmesi gibi bir heyecan kaplar içimi. oysa ben liseli değilim, o da platonik aşk falan değil. ama o hiç olmayan iki durumdan olmuş bir heyecan çıkarmak? olur. işte o da biraz garip. ha, gelse benden bi sigara istese, ben de bu güne kadar 216'ya 216'dan başka bir anlam yüklemediğim 216'ımdan bir tane versem, o da yürüyüp gitse... işte buna şimdi bir sigara içerim.

2010-03-28T16:20:00.000-07:00

benim şu hayatta çalışamadığım sınavların haricinde yandığım sekizyüz milyon şeyden biri de, zaten hiç okuyacak tip olmadığımı anlamamdır.

ben de okuyacak kafa, enerji yokmuş arkadaş. verelerdi beni bir bakırcının yanına zanaat sahibi olaydım, ya da evlendirselerdi de koca yolu gözleseydim.

ama okuyacak insan değilmişim. komşulara çok ayıp oldu!

2010-03-22T16:07:00.000-07:00

bazı kadınların gazına gelerek ve uykulu gözlerle döndüm aranıza. eğer umduğum verimi alamazsam, almış olduğum gazı, veren kadınlarımızın kafasına doğru geri çıkaracağım.

sizi tehdit ederim ki, bunu yapacağım...